Αν χαθεί ο σεβασμός, θα χαθεί και η ναυτοσύνη του έλληνα ναυτικού

Η ναυτοσύνη έχει πολλές φορές ειπωθεί ότι δεν έχει ακριβή ορισμό. Σαν ορισμό θα μπορούσαμε με απλά λόγια να πούμε ότι είναι η ικανότητα ενός ναυτικού να συμπεριφέρεται σύμφωνα με ό,τι θεωρείται σωστό και ασφαλές.

Εδώ και πολύ καιρό παρακολουθώ κάποιες ομάδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίες ασχολούνται με τη ναυτιλία, και οι αναρτήσεις αλλά και τα σχόλια με θλίβουν σαν έλληνα ναυτικό της νέας γενιάς.

Προσέχτε, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι 2-3 άνθρωποι αναρτούν κάποια θέματα που σηκώνουν συζήτηση, αλλά ότι οι συνάδελφοι μηχανικοί και πλοίαρχοι παρασύρονται και σχολιάζουν απίστευτα πράγματα.

Σχόλια του τύπου ότι ο πλοίαρχος είναι άσχετος και μόνο οι μηχανικοί το πάνε το καράβι, ότι οι μόνοι που δουλεύουν και έχουν ευθύνες είναι μόνο οι μηχανικοί, ότι μετά τον πλοίαρχο είναι μόνο ο θεός και παρά πολλά ακόμη που πραγματικά θυμίζουν άλλες εποχές, και επίσης μας δείχνει ότι τελικά έχουμε μείνει πολύ πίσω, παρόλο που κοκορευομαστε ότι εμείς οι Έλληνες τα ξέρουμε όλα.

Δε μπορείς να ακούς τέτοια πράγματα από καπετάνιους, υποπλοίαρχους, Α και Β μηχανικούς. Μιλάμε για τους τέσσερις που έχουν το μεγαλύτερο βάρος λειτουργίας ενός καραβιού. Όταν λοιπόν τα ακούς από αυτούς το μόνο που γίνεται είναι να μπολιάζονται με μίσος οι επόμενες γενιές και να διαιωνίζεται μια ηλίθια κατάσταση.

Σε ένα καράβι θα πρέπει να υπάρχει και να τηρείται η ιεραρχία. Όλοι
Μας το γνωρίζουμε αυτό. Αν λοιπόν ένας τρίτος μηχανικός δε σέβεται τον δεύτερο και τον πρώτο η αν ένας ανθυποπλοίαρχος δε σέβεται τον υποπλοίαρχο και τον πλοίαρχο πως θα λειτουργήσει ομαλά ένα πλοίο;

Πρώτα λοιπόν οι ανώτατοι αξιωματικοί θα πρέπει να δίνουμε το καλό παράδειγμα. Αν ένας υποπλοίαρχος ακούσει τον ανθυποπλοίαρχο να λέει κάτι για τον πρώτο μηχανικό αμέσως θα πρέπει ο ίδιος να του βάλει χέρι και να του εξηγήσει. Το ίδιο ισχύει και για έναν τρίτο μηχανικό και πάει λέγοντας.

Συμφωνώ ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά η πλειοψηφία δεν είναι έτσι πλέον.

Θα πρέπει λοιπόν να βάλουμε το κεφάλι μας κάτω και να σκεφτούμε τι τελικά θελουμε να είμαστε. Θέλουμε να είμαστε σύγχρονοι ναυτικοί που σεβόμαστε τους συναδέλφους μας και έχουμε και την ελληνική ναυτοσύνη η θελουμε να μείνουμε 30 χρόνια πίσω και να γελάνε όλοι μαζί μας;

Η επιλογή είναι δικιά μας …