Η τυρόπιτα…..

Πριν από 22 χρόνια περίπου, όταν ήμουν γραμματικός σε ένα VLCC (Single Hull) με ότι συνεπάγετε αυτό, και το λέω αυτό γιατί τότε κυκλοφορούσε κι ένα σόκιν αστείο το οποίο παρομοίαζε την περίοδο της γυναίκας με τα γκαζάδικα εκείνης της εποχής.

Aς με συγχωρέσει το γυναικείο αναγνωστικό κοινό αλλά θα το αναφέρω για να δείτε πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα με βρόμικες σαβούρες, πλύσιμο δεξαμενών και γραμμών, σαβούρωμα καθαρής σαβούρας, ξεσαβούρωμα βρόμικης, πλύσιμο ξανά γραμμών και φυσικά εάν το ταξίδι το επέτρεπε γινόταν και καθαρισμός των δεξαμενών της καθαρής σαβούρας χωρίς να υπολογίσει κανείς και τυχόν αποκατάσταση ζημιών οι οποίες είχαν παρουσιαστεί και εντοπιστεί κατά την διάρκεια της εκφόρτωσης. Λοιπόν το σόκιν αστείο έθετε το ερώτημα «Τι σχέση έχει η περίοδος της γυναίκας με το γκαζάδικο το οποίο έχει τελειώσει την εκφόρτωση του;» και η απάντηση ήταν «ότι μετά και από τα δυο ξεκινάνε τα Γ@@@@@@».

Σε ένα λοιπόν τέτοιο βαπόρι είχαν έρθει δυο δόκιμοι πλοίαρχοι και δυο δόκιμοι μηχανής. Από όλους τους δοκίμους μόνο ένας ήταν απρόθυμος για εργασία, έκανε τα μίνιμουμ και γενικά δυσφορούσε για το κάτι παραπάνω. Όταν πέρασε λοιπόν ένα εύλογο χρονικό διάστημα προσαρμογής τον φώναξα στο cargo control και του επισήμανα ότι θα έπρεπε να προσπαθήσει παραπάνω, τότε μου έδωσε μια αποστομωτική απάντηση σχετικά με την παρουσία του στο πλοίο, δηλαδή ότι είχε έρθει για την τυρόπιτα, πήγαινε στην ακαδημία Ασπροπύργου και κάθε πρωί με τα λεφτά που του έδιναν οι γονείς του μπορούσε να αγοράσει μόνο μια τυρόπιτα αλλά με τα λεφτά που θα έβγαζε από το μπάρκο του θα μπορούσε κάθε μέρα να συμπληρώνει χρήματα και να έπαιρνε δυο τυρόπιτες άλλωστε δεν είχε σκοπό να σταδιοδρομήσει στο επάγγελμα γιατί είχε σκοπό να πάει στο Λιμενικό Σώμα. Καταλαβαίνετε ότι εκείνη την στιγμή σκέφτηκα ότι είχα μπλέξει με πολύ μεγάλο βλήμα γι’ αυτό και δεν ενοχλήθηκε καθόλου κατά το διάστημα της παραμονής του στο πλοίο μέχρι που ξεμπάρκαρε.

Από τότε δεν τον έχω ξαναδεί αλλά έμαθα ότι τελικά κατάφερε να μπει στο Λιμενικό Σώμα.

Θα μου πείτε τώρα τι σχέση έχει αυτή η ιστορία με μας τους ναυτικούς, ε λοιπόν έχει και παραέχει και θα σας εξηγήσω γιατί.

Τώρα τελευταία απέκτησα ένα κακό για την ηλικία μου συνήθειο να τρώω κάθε πρωί μια τυρόπιτα από τον φούρνο της γωνίας όπου παρεμπιπτόντος τις κάνει και πολύ νόστιμες και θυμήθηκα εκείνον τον δόκιμο και τότε συλλογίστηκα ότι με αυτήν την σύνταξη τελικά μόνο μια τυρόπιτα μπορώ να πάρω και το πιο τραγικό της υπόθεσης είναι ότι ο δόκιμος το είχε καταλάβει έστω και τυχαία πολύ πιο πριν από έμενα, δυστυχώς έπρεπε να φάω όλη μου την ζωή στην θάλασσα για να καταλάβω ότι κι εγώ μπαρκάριζα για μια τυρόπιτα.

Άντε και καλές τυρόπιτες.

Να είστε πάντα καλά και ο Άγιος Νικόλας στην πλώρη σας.