Οι κανονισμοί, τα resting hours, τα σωστικά μέσα και η ανύπαρκτη ιατρική μέριμνα σε ένα πλοίο

Μετά από πολλά χρόνια στο επάγγελμα και μετά από δεκάδες συζητήσεις με συνάδελφους ναυτικούς έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα περισσότερα πράγματα γίνονται για τα μάτια του κόσμου και τα… λεφτά.

Πως μπορεί να δικαιολογηθεί το πόσο αυστηροί είναι οι επιθεωρητές, οι νηογνώμονες και οι ακτοφυλακές ανά τον κόσμο με τα σωστικά μέσα ή τα resting hours την στιγμή που η ιατρική μέριμνα στα πλοία είναι ελλιπέστατη; Την στιγμή που οι πετρελαϊκές εταιρείες ή ο IMO φέρνουν ένα σωρό άχρηστα πράγματα για τους ναυτικούς, τάχα μου και καλά ότι ενδιαφέρονται, κάνεις δεν φέρνει στην επιφάνεια ένα τεράστιο πρόβλημα για τον ναυτικό που βρίσκεται μέσα σε ένα πλοίο, Την ιατρική μέριμνα του δηλαδή.

Αδυνατώ να καταλάβω πόσο πιο σημαντικό είναι μία σωσίβια κουλούρα να είναι σε άριστη κατάσταση σε σχέση, ας πούμε, με έναν απινιδωτή; Χωρίς να έχω κάποια στατιστικά στοιχεία στην κατοχή μου θα ήθελα πραγματικά να γνωρίζω πόσοι θα είχαν σωθεί από μία ανακοπή καρδιάς και πόσοι τελικά σώθηκαν από μία σωσίβια κουλούρα. Πριν συνεχίσω, να διευκρινίσω ότι σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ ότι τα σωστικά μέσα ενός πλοίου είναι άχρηστα. Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι ότι εάν πραγματικά τους ενδιέφερε η ζωή του ναυτικού θα έπρεπε να έχουν θεσπίσει κανονισμούς (μέσα στους δεκάδες ανούσιους και άχρηστους) σχετικά με την ιατρική μέριμνα του.

Πως γίνεται να θεσπίζουν συνεχώς κανονισμούς για τα πάντα και η υγεία του ναυτικού να μπαίνει στην άκρη; Πως έχουν την απαίτηση ο ναυτικός να γνωρίζει από πρώτες βοήθειες όταν δεν είναι ούτε γιατρός ούτε νοσοκόμα; Ποίος πραγματικά πιστεύει ότι ένας ναυτικός μπορεί να κάνει ράμματα και ενέσεις καλύτερα από έναν γιατρό; Ακόμα, πόσες ευκαιρίες έχει ένας ναυτικός να επισκεφτεί έναν γιατρό όταν μπαρκάρει σε ένα μεγάλο πλοίο το οποίο δεν πιάνει λιμάνι συχνά; Μία, άντε δύο φορές σε ένα ολόκληρο εξάμηνο. Το θέμα δεν είναι μόνο ότι ένας γιατρός μπορεί αν σώσει μια ζωή σε ένα πλοίο, αλλά σε πολλές περιπτώσεις είναι και ψυχολογικό για το ναυτικό, όταν γνωρίζει ότι μπορεί έναν πρόβλημα ή πόνο που θα νοιώσει θα μπορεί άμεσα να το μεταφέρει σε έναν γιατρό ο οποίος βρίσκεται εκεί μαζί του στη μέση του Ατλαντικού ή του Ειρηνικού ωκεανού.

Πώς γίνεται π.χ μία πετρελαϊκή να επιβάλει στην εκάστοτε ναυτιλιακή εταιρεία να στείλει έναν άνθρωπο από το γραφείο στην δυτική Αμερική σε Ship-to-ship για να είναι παρόν στην όλη επιχείρηση και δεν επιβάλλει να έρθει ένας γιατρός μέσα στο πλοίο με σκοπό να εξετάσει ενδεχομένως κάποια μέλη του πληρώματος; Αν ένα καράβι φορτώσει από περσικό για Αμερική και ξεφορτώσει σε ένα άλλο πλοίο στη μέση του πουθενά και εν συνεχεία φύγει για να φορτώσει Ουρουγουάη ή Βραζιλία μέσω Cape horn πόσο καιρό είναι ένας ναυτικός χωρίς γιατρό; Περίπου 100 μέρες!

Εντάξει μοιάζει ουτοπικό να υπάρχει ένας γιατρός σε ένα πλοίο αλλά δε θα έπρεπε; Στο 2018 ζούμε και όχι στη δεκαετία του 70 και του 80. Και επιτέλους δε θα πρέπει να πέσει στο τραπέζι κάτι τέτοιο;

Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι το πρώτο που θα σκεφτούν είναι ότι λέω ανοησίες και ότι δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Με μια δεύτερη σκέψη όμως οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένας γιατρός και θα σκεφτούν επίσης ότι με αποφασιστικότητα και χρήματα γίνεται και αυτό όπως έγιναν και αλλά πολλά πράγματα τα οποία την δεκαετία του 50 έμοιαζαν αδύνατα.

Και αν ακόμα μία τέτοια σκέψη δεν έχει πέσει στο τραπέζι, ενώ έχουν πέσει και έχουν εφαρμοστεί αλλά δεκάδες ανούσια και μη, δείχνει ότι όλα τελικά γίνονται για τα μάτια του κόσμου και τα χρήματα. Κανονισμοί και αλλαγές στα καράβια έγιναν εκατοντάδες τα τελευταία χρόνια, πολλές εκ των οποίων είναι για να «δουλεύει το σύστημα», δηλαδή να βγάζουν όσο γίνεται περισσότεροι χρήματα γύρω από τη ναυτιλία.

Επαναλαμβάνω ότι είναι ουτοπικό αλλά είναι μία μεγάλη αλήθεια που κανείς δεν ασχολείται πραγματικά. Δεν θα σας κουράσω με περισσότερα. Άλλωστε όποιος είναι ναυτικός μπορεί να καταλάβει πολύ καλά τα όσα έγραψα στο πάρα πάνω κείμενο

Καλά ταξίδια σε όλους και πάνω από όλα να έχουμε τύχη και υγεία.